|
به دليل كمبودهايي كه در زمينة آموزشِ موسيقي در كشور ما همواره وجود داشته است معمولاً هنرجوياني كه قادر به فراگيري سريع مهارتها نيستند “ بي‌استعداد” تلقي شده و از آموزش موسيقي محروم مي‌شوند. اما اين هنرجويانِ به اصطلاح “بي‌استعداد” تنها مشكل‌شان اين است كه پيش زمينة موسيقي نداشته و براي مثال در ميان افراد خانواده يا نزديكان آنها كسي به موسيقي نمي‌پرداخته است تا فرصتي براي آشنايي بيشتر با اين هنر پيدا كنند و گوش‌شان با اصوات موسيقايي بيشتر خو بگيرد. به‌عبارت ديگر هنرجوياني كه به آنها اصطلاح “با استعداد” اطلاق مي شود در اثر آموزش غير مستقيم داراي درك و دريافت بهتري از صوت و در نتيجه پتانسيل بيشتري براي كسب مهارتهاي نظري و عملي موسيقي مي‌باشند. چه بسيار علاقه‌منداني كه به دليل ضعف روشهاي آموزشي، بي‌استعداد تلقي شده و خود نيز اين را باور نموده و از ادامة آموزش محروم شده‌اند. هنگامي كه در دوران نوجواني به كلاس آواز مي‌رفتم جاي خالي يك روش مكتوب براي آموزش آواز ايراني را كاملاً احساس مي‌كردم و همواره آرزو داشتم كه چنين روشي به‌وجود آيد، اما هرگز تصور نمي‌كردم كه روزي خودم نگارندة آن باشم! دور نيست كه اين روش داراي ضعفهايي باشد كه از چشم نگارنده دور مانده باشد، پس چشم اميد به نكته‌بيني و بزرگواري موسيقي‌پژوهان آگاه دارم كه با ارائة انتقادات خود مرا از كاستي‌هاي اين اثر آگاه نمايند تا آنها را برطرف نمايم. در پايان بر خود لازم مي‌دانم كه از استاد ارجمند پرويز منصوري كه طي سفر كوتاه خود به ايران نسخة دست‌نويس اين كتاب را با بزرگواري مطالعه نموده و با فروتني معروف خويش نكته‌هايي را در جهت بهبود آن يادآوري نمودند سپاسگزاري نمايم. همچنين از زحمات دوست عزيز و هنرمند گرامي آقاي مهران رشاد كه طرح روي جلد و صفحات آغاز فصلهاي هفتگانة كتاب را پديد آورده و نيز از سركار خانم ليلا مؤمني‌نسب كه حروفچيني بخشهايي از كتاب را انجام دادند صميمانه قدرداني مي‌نمايم. حسين مهراني زمستان 1382
|